HOME
Info Wilhelminasluis
Dagelijks Nieuws
Foto's Vrachtschepen
Andere Scheepsfoto's
Bijzondere schepen
Schepen >100 jaar
Ansichtkaarten
Historie sluis
Oorlog in de Regio
Historie in de Regio
Andel Toen en Nu
Verhalen
Bodemvondsten
Leuke websites
Andel Wandelt
Foto's vd Tochten
Vragen
Reacties
Contactformulier
Forum

 Torentocht Buren, totaal 40 km.

Vandaag kunnen we tijdens deze Torentocht maar liefst kiezen uit 17 routes, variërend van 2,8 tot 9,5 kilometer. We hebben er de, volgens ons, 8 mooiste uitgekozen en lopen ons in de Betuwe het heen en weer tussen Buren, Erichem, Kapel-Avezaath, Kerk-Avezaath en Zoelen. De kerken in deze dorpen fungeren als uitvalsbasis. We zijn vandaag dus maar liefst acht maal ‘ter kerke’ geweest.
Starten doen we tegen negenen in oranjestad Buren, waar nogal wat steekgenoten acte de préséance geven. Het gaat vandaag over klompenpaden, landweggetjes, door boomgaarden, door buurtschappen, landgoederen en een wijndomein. En natuurlijk een stukje langs de Linge.  Het weer valt wat tegen, want het grootste gedeelte van de dag valt er constant een beetje regen, waaien doet het echter niet.
Maar in elke kerk is er koffie aanwezig en zodoende blijft de vochtbalans in evenwicht.

Tijdens zo’n koffiepauze hoorden we een gesprek aan tussen een wat ouder mannetje en een keurige dame. De dame wees het mannetje op zijn wat slordige zondagse kerkgang. Hij bleef schijnbaar nog al eens thuis. Zijn excuus was dat hij zich een beetje schaamde voor zijn nogal versleten jas en daarom maar thuis bleef. De dame zei daarop dat het niet ging om de buitenkant maar om het innerlijke, dus de binnenkant.
Ja, ja, dat in het nou net het probleem zei het manneke; de voering is ook al helemaal kapot.
Het is al dik vijf uur geweest als we terug zijn, de kerk is inmiddels gesloten en we zoeken daarom nog wat verpozing in het etablissement ‘De Prins’, waar we met een paar medewandelaars uit Noord Holland de dag doornemen. Dat ze daar ook nog een goed glas bier serveren is een mooie bijkomstigheid.
Komende woensdag wacht ons een jubileum. We lopen dan onze 10e Munnikenlandroute, de tocht waar het met AndelWandelt allemaal mee begon.
Het ging zoals het gaat.

Hans 

Maasstruintocht Den Bosch-noord 34 km.

De dag van deze tocht langs Moedertje Maas begint nat, hoewel de lucht blauw is, we de zon in de rug hebben en er geen wolkje te zien is. En toch werden we nat, zeg maar zeiknat.
Tijdens deze tocht, die na de oversteek van de Hedelse brug aan de Gelderse kant begint, komen we in de dalvaart tegenover Bokhoven al snel voor een groot metershoog maisveld te staan.
Links de Maas met een steil talud van stortsteen met brandnetels en bramenstruiken en voor ons die natte flexibele muur van mais. Rechts af gaan betekent de Maas verlaten en dat is ons vandaag reglementair niet toegestaan. Dus blijft er niet anders over dan langs de door de dauw nat geworden maisstengels te schuiven.
Echter na het passeren hiervan warmt de lucht al op en stijgt de septemberzon gestaag. Alleen het gras bleef nog lange tijd vochtig.
Verder gaat het langs het rimpelloze water dat af en toe doorbroken wordt door de golfslag van een vrachtschip of plezierjacht.
Een paar uur later komen we bij het veer Bern-Herpt aan en deze blijkt verrassend genoeg gestremd te zijn. Na een seconden lang spoedoverleg besluiten we de koers te verleggen en eerst het Eiland (van Nederhemert) te ronden. En daar bij de Speeltuin is er voor ons geen wipwap, schommel of glijbaan, maar een dubbele koffie als speeltuig voorradig.
Via de boorden van de Dode Arm en het Heusdens Kanaal gaan we over de Heusdense brug langs de andere oever in de bergvaart.
Vadertje tijd tikt door maar toch zijn we  dik op tijd terug bij ons startpunt, het etablissement Treurenburg (erg treurig is het daar trouwens niet) aan voor onze evaluatie.
We hebben vandaag een schitterend stukje van de 935 km. lange Maas gelopen en dat moesten we nog maar eens en keertje herhalen.

Hans                                                                      naar de foto's 

Vandaag zitten we voor de eigen tocht ook weer niet zo heel ver van huis af, want Waspik-Zuid, ook Waspik-Boven genaamd, is onze uitvalbasis. Een paar weken terug heb ik er de route voor uitgestippeld. Het beestje, in dit geval de tocht, moet wel een naam hebben. Gaandeweg het uitstippelen komt er altijd wel wat uit het beoogde gebied langs wat er dan opgeplakt kan worden. En dat is nu het geval bij de Kerkvaart in Waspik, die uitkomt op het Oude Maasje. Zodoende is het als naam voor deze tocht, de Kerkvaarttocht geworden

De route die we afgelegd hebben begint zoals al aangegeven in Waspik-Zuid, het is de wijk die al vanouds behorend is tot Waspik. Achtereenvolgens gaan we hierna naar ‘s Gravenmoerse Vaart, dan ’s Gravenmoer, Raamsdonk, buurtschap Scharlo, Waspik, Capelle, buurtschap Hoge Vaart, weer Capelle en na nogmaals Waspik komen we weer in Waspik–Zuid terug. In deze route lopen we regelmatig door de polder, langs wat vaarten en langs het riviertje de Donge. Ook krijgen we met het Zuiderafwateringskanaal, het Oude Maasje en de Capelse haven te maken. En natuurlijk is dat ook het geval met de Kerkvaart, die een haven en jachthaven functie heeft. In de route zitten ook wat mooie stukken onverhard o.a. over en door wat dijkjes bij ’s Gravenmoer Bij de zelfde plaats is dat vervolgens in de natuurzone het Bieslant over een fraai aangelegd wandelpad tussen de bomen, struiken en grasstroken. Na een tijdje weer bij het Kronkelpad, het ruim een jaar oude fiets-wandelpad langs een waterloop met de historische naam Kronkelsloot. Ook bij de Donge is het pad hier en daar onverhard en bij het Oude Maasje krijgen we met een zandweg te maken. In natuurgebied De Vest (of De Veste), zo vlak voor het einde van de tocht zit het laatste. Het gebied is vernoemd naar een vestingwerk dat hier gelegen heeft. De nog bestaande gracht werd uitgegraven en vergroot. Er werd een bos aangeplant, terwijl ook een boomgaard en bloemrijk grasland ontstaat. Door het vochtige gebied lopen wandelpaden en een fietspad.

Bij zo’n eigen tocht is het altijd maar afwachten van wat we tegen gaan komen voor een kleine rust met koffie. Laten we deze keer, op het Kerkplein in Raamsdonk, op een bord stuiten met de tekst “Welkom bij De ontmoeting, inloop voor senioren vandaag”. Natuurlijk stappen we naar binnen en doen daar gezellig bij een groep dames en een paar heren een bakkie. Als wij weer verder gaan is de groep inmiddels druk aan het gymmen. Is het wekelijkse vrijdagse programma bij deze inloop, eerst koffie drinken en dan gymoefeningen doen. Meer rustgelegenheid komen we verder niet meer tegen. Maar voor we Waspik-Zuid weer vaarwel zeggen om huiswaarts te gaan, laten we in de cafetaria bij café Carmelietje de fraaie dag, zondermeer in alle opzichten, nog wel even lekker bezinken.

7:15 – 16:50        48 kilometer

Anton

Waarom ze Schapenkoppen zijn gaan heten is wel een heel bijzonder verhaal. Er zwerven dan ook een aantal versies van één verhaal rond. Ze gaan er vanuit dat het Gemeentearchief Dordrecht het bij het juiste eind heeft. En daarom hier het enige echte Dordtse Schapenkoppenverhaal.
Vroeger had Dordrecht een zwaar belastingstelsel. De accijnzen rezen de pan uit en mensen bedachten de gekste plannetjes om de belasting te ontduiken. Twee Dordtenaren smeedden een mooi plannetje. Ze kochten een vet schaapje en verkleedden het beest als jongetje. Ze dachten: als we het schaap tussen ons in laten lopen, hebben de poortwachters niets door en hoeven we geen geld te betalen voor het dier. Het leek zo goed te gaan. De mensen op het pontje hadden niets door en ook de poort zwaaide gewoon open toen ze met zijn drietjes kwamen aanlopen. De twee heren dachten binnen te zijn. Maar een hond liet zich niet beetnemen door de kleding van het schaap en begon hard te blaffen. Het schaap schrok zich een hoedje en er ontsnapte een langgerekte ‘bèèèèèèèèèèh’. De smokkelaars werden gearresteerd en de medepassagiers van de pont vertelden het verhaal verder. En dat is de basis van onze bijnaam.
www.indebuurt.nl/dordrecht/dordtenaren/dordtse-mysteries
’t Is maar dat we het weten wat er achter de naam van de tocht schuil gaat die de Dordtse wandelsportvereniging “Willen is Kunnen” vandaag voor de 6x organiseert. Al snel na de start vanuit het woon- en zorgcentrum Het Polderwiel, gelegen in de wijk Stadspolders, laten we de wijk achter ons en gaan de richting van de Kop van ’t Land uit. Daarna komen we via een aantal dijken bij de eerste rustgelegenheid Het Hippisch Centrum Dordrecht.
Na een lus door d
e Louisa- en Cannemanspolder en het bos de Elzen komen we hier nogmaals terug. Hierna ruilen we het buitengebied in en krijgen we veelal met woonwijken te maken. Gelukkig zitten daar af en toe nog stukken groen met waterpartijen tussen zoals het Dubbelmondepark. Ook lopen we even langs de waterweg Wantij en het riviertje Vlij.
Uiteindelijk komen we in Dubbeldam terecht waar bij korfbalvereniging Sporting Delta de 3e rust is. Vervolgens slingert de route hier nog wat rond voordat we richting Het Polderwiel gaan.

8:15 – 15:35 uur 36 kilometer

Anton 

Meestal ligt ie al wel op de plank maar toen het kort geleden ter sprake kwam was dit niet het geval. Om dan op de bonnefooi de tocht te gaan lopen werkt eigenlijk ook niet dus heb ik er meteen werk van gemaakt en een route uitgestippeld. Nog maar koud staat ie op het papier of Hans heeft de eerste dag van september al als datum geprikt.

Voor de jaarlijkse tocht, de vierde al weer, vertrekken we zoals gebruikelijk bij restaurant Le Grand Jardin in Almkerk. Via Nieuwendijk gaan we naar Werkendam en hier nemen we de veerboot naar Hardinxveld. Vervolgens op Gorinchem aan waar we nogmaals gebruik maken van de veerboot maar nu om naar Sleeuwijk te gaan. Vandaar naar Uppel en dan komt Almkerk ook weer rap in beeld en kunnen we op het terras van Le Grand Jardin de tocht afsluiten.

In de bovengenoemde ronde is het niet alleen bij de normale weg gebleven want het onverharde heb ik zeker niet vergeten bij het uitstippelen van de route. Als eerste het Doornse Molenpad, vervolgens de Cloppenwaard, natuurgebied De Avelingen, een grasdijk langs het Kanaal van Steenenhoek en als laatste het graspad langs de Alm.

6:45 – 16:30 uur     45 kilometer

Anton  


De Grebbelinie bunker-en loopgraven wandeltocht, Amerongen, 47 km.

Anno 2017 rijden dag in dag uit Audi’s en BMW ’s met kogelwerend glas door Nederland. Bij terreurdreiging komt de DSI (Dienst Speciale Interventies) in actie, daar waar ze naar verwacht nodig zijn, compleet met wapens, apparatuur en beschermingsmiddelen.
Vroeger trof men ook maatregelen ter bescherming van het land als er dreiging verwacht werd en de Grebbelinie is daar een voorbeeld van. Vandaag hebben we een gedeelte van deze linie (totaal 96 km. lang) gelopen. Vanaf Amerongen, langs Veenendaal, Renswoude en Scherpenzeel weer naar Amerongen.
In de vroege ochtend melden we ons op appèl, maar de midden in de bossen liggende en wat muf ruikende Bergschuur, ons vertrekpunt, blijkt nog op slot te zijn. Toen de deur uiteindelijk geopend werd kon men de lichtknop niet vinden en even leek het wel een verduisteringsactie. Daarna snel nog een bakkie koffie, dit onder bewaking van een paar flinke honden met een onverbiddelijk sergeant uiterlijk.
Goed zeven uur is ons vertrek en we lopen de Galgenberg op om eerst onder de ontwakende bomen en langs met dauw  bedekte heideveldjes ons een baan te maken naar de Grebbelinie.
Kilometers lange dijkjes met links en rechts kazematten, bunkers, batterijen, werken en uiteraard loopgraven. Prachtig om daar te marcheren. Kaartlezen (we krijgen liefst 8 kantjes papier mee) blijkt een belangrijk punt op deze exercitie. Sommige medewandelaars raken het spoor wel eens bijster, maar wij wijken niet van de linie en leggen het parkoers schadevrij af.
Het Valleikanaal, met al zijn stuwen, is een hele tijd onze dan weer linker, dan weer rechterhand. Op 10 kilometer van het eind zeggen we de linie vaarwel en koersen we weer op Amerongen aan. Na de beklimming van de Amerongse berg (69.2 meter hoog) storten we ons met denderend geweld in de afdaling en melden ons 9 uur na ons vertrek af.
De wandeling is een schot in de roos geweest, die we afsluiten met een paar losse flodders.

Hans

 Utrechtse kanalen, gemalen en sluizentocht, 42 km.

We waren maar net met de trein op Utrecht Centraal gearriveerd toen Anton me een koffieshop in trok. “Eerst wat gebruiken” zei hij.
Om exact zeven uur waren we dan toch zo ver dat we genoeg gebruikt hadden en gingen we op pad.
We raadplegen hiervoor een kaart die het Hoogheemraadschap “De Stichtse Rijnlanden” speciaal voor ons heeft laten maken.
Vandaag lopen we twee lussen waarbij kanalen, gemalen, sluizen maar ook vooral forten een grote rol spelen. Het ene fort nog fortiger dan het andere.
We lopen langs de Leidse Vaart (Rijn) tot we bij het Merwedekanaal komen, hier slaan we af tot we bij het Amsterdam Rijn kanaal zijn en volgen deze een stukje. Vervolgens komen we langs of veroveren ‘Fort De Klop’, ‘Fort De Gagel’, ‘Fort Ruigenhoek’ en ‘Fort Blauwkapel’. Uiteindelijk komen we terug in de binnenstad van Utrecht waar het wemelt van toeristen en vooral shoppende mensen.
Er loopt daar zelfs een kat tussen (zal wel een vrouwtje zijn). We banen er ons een weg doorheen voor de tweede lus, nu aan de andere kant van de Leidse Vaart en volgen na de oversteek van het AR kanaal die Leidse Vaart tot aan het dorp De Meern. Via de oude Groenendijk, waar oude knotwilgen de wereld door de tijd compleet hebben zien veranderen, gaan we terug en komen weer bij het Amsterdam Rijnkanaal uit. Daar passeren we waarachtig Dafne Schippers, onze wereldkampioene sprint,  alsof ze stilstaat. Het is dan wel de in april opengestelde Dafne Schippers brug, …..maar toch.
Uiteindelijk belanden we weer bij Utrecht Centraal voor de evaluatie met weer een of ander bruin goedje. Dat we daarna (of daardoor) nog even in een verkeerde trein stappen maakt de reis naar huis alleen maar een half uurtje langer.

Een dagje Utrecht, een wandeltocht om U tegen te zeggen.
Hans


Deze morgen waren we om kwart voor 8 in Ouwerkerk bij het Watersnoodmuseum voor de start van de Krekentocht georganiseerd door Wandelend Zeeland in samenwerking met het Watersnoodmuseum. Er waren diverse afstanden en wij gingen natuurlijk zoals gewoonlijk voor de langste afstand.  Om bij de inschrijving te komen moesten we al een heel stuk het museum in. Nadat we ingeschreven hadden nog even snel een bak koffie genomen en daarna konden we meteen vertrekken.

De tocht bracht ons in Zierikzee, dan naar het gehucht Capelle, vervolgens Nieuwerkerk en na Oosterland komen we uiteindelijk weer terug bij het Watersnoodmuseum. Op deze route is het niet alleen verharde weg want we kregen tot onze verassing toch nog met behoorlijk wat onverhard te maken. Na een eerste kennismaking met de Oosterschelde, er volgden nog een drietal momenten waarbij we soms even maar soms ook voor behoorlijk langere tijd er langs lopen, stuiten we op het eerste onverharde in het Krekengebied Ouwerkerk. De kreken in Ouwerkerk zijn stroomgeulen die zijn ontstaan na de watersnoodramp van 1953. Het is nu een heel mooi natuurgebied geworden en in het bezit is van Staatsbosbeheer

Hierna was het de ene keer langs de slootkant van een graanveld dan weer ergens een pad, of een landweg. Er zat zelfs een rondje door boomgaarden met appels en peren bij. Het was het Rondje Boôgerd en dat was een wandelpad door de bio-boomgaard de Muyehof in Nieuwerkerk. Maar een tweetal grasdijken spanden toch wel de kroon. Was de eerste al een kijk wijd bij de 2e, de Rampertsedijk,  leek er geen eind aan te komen. Niet dat we daar mee zaten want het weidse om je heen verveelt nooit.

Nadat we ons einde tocht in het Watersnoodmuseum afgemeld hebben zochten we nog even het terras van de buren op. Natuurlijk werd het bij Brasserie de Vierbannen wat na bomen over de mooie wandeltocht in het Zeeuwse. Altijd fijn om weer een keer in deze provincie een tocht te doen. Bleef niet bij alleen bij na bomen want we keken ook vooruit want we willen de doordeweekse eigentochten weer op gaan pakken. En dat wordt komende woensdag al met een 2e Utrechtse Kanalen, Gemalen en Sluizentocht.

8:00 – 16:20 uur  42 kilometer

Anton                                                                                                                                                                                                                              

 Is wat nattig als we op sportpark Albano het clubgebouw van sportvereniging A.V.O.’83 uitstappen. Wellicht kan de regenbroek in de rugzak blijven maar dat is toch een beetje te optimistisch gedacht. Een aantal uren is hij wel echt nodig maar uiteindelijk hebben we toch de meeste uren in het droge gewandeld. Na de start doorkruisen we eerst het centrum van Oudenbosch met de grote kapel van het Instituut Saint-Louis en de nog imposantere koepelkerk, de Basiliek van de Heiligen Agatha en Barbara. Vervolgens gaan we het buitengebied in wat er op dit moment heel kleurrijk uitziet. Het is akkerbouw wat hier de overhand heeft en de verschillende gewassen maken er in deze tijd van het jaar een mooi lappendeken van.

De ronde die we vanaf Oudenbosch afleggen is als volgt; buurtschap Zwartenberg, Etten-Leur, Hoeven en dan weer terug naar Oudenbosch. Onderweg doen we daarbij een aantal natuurgebieden aan. Allereerst is het de beurt aan de Hoevensche Beemden waar we een onverharde slingerende dijk langs een aantal wielen gaan volgen. Hans oppert dan ook niet voor niets dat deze dijk wel iets weg heeft van de Nieuwedijk naar de Batterij onder Brakel. De volgende wordt De Berk en in dit natuurgebied treffen we de veenputten aan. Het laatste onverharde zit praktisch aan het einde van de tocht als we voor even het Pagnevaartbos in duiken. Al met kunnen na we terugkomst weer met veel genoegen terug kijken op de wandeltocht.

7:00 – 14:50 uur   40 kilometer

Anton                                                              naar de foto's 
                               









 

Top