HOME
Info Wilhelminasluis
Dagelijks Nieuws
Foto's Vrachtschepen
Andere Scheepsfoto's
Bijzondere schepen
Schepen >100 jaar
Ansichtkaarten
Historie sluis
Oorlog in de Regio
Historie in de Regio
Andel Toen en Nu
Verhalen
Bodemvondsten
Leuke websites
Andel Wandelt
Foto's vd Tochten
Vragen
Reacties
Contactformulier
Forum

 Ja, het was er eentje van de tochten uit de 40e winterserie van ws78 dus je zou kunnen verwachten, hoewel je daar eigenlijk niet van uitging, dat het wat winters kon zijn. Nou het was vandaag niks anders dan sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Onderweg naar Velp kregen we al een flinke laag voor ons kiezen en dat kwam nog eens bovenop wat er in deze streek al een dag eerder was gevallen.

We wisten al vooraf dat bij deze tocht, die zich in het Nationaal Park Veluwezoom zou afspelen, er nogal wat hoogte meters verstouwd zouden moeten worden. Bijna 600 meter en dat was toch echt geen kattenpis. Het Nationaal Park Veluwezoom is een natuurgebied van maar liefst vijftig vierkante kilometer en eigendom van de Nederlandse Natuurmonumenten. Het strekt zich uit over de gemeenten Arnhem, Rheden en Rozendaal. Het bestaat grotendeels uit gevarieerd bos, heide en een enkele zandverstuiving. In het zuidelijke, meest heuvelachtige deel van het park liggen meerdere landgoederen zoals Heuven en Beekhuizen. Centraal in het nationaal park ligt het bekende uitzichtpunt de Posbank. De naam Posbank is een combinatie van G.A. Pos, een oud-bestuurslid van de ANWB, en een monumentale bank op één van de uitzichtpunten van het heuvelgebied.  Niet zo verwonderlijk dat het hele gebied, waarvan de eigenlijke naam Herikhuizerveld is, in loop der tijd in de volksmond ook als Posbank wordt aangeduid.

Het werd een tocht die we niet snel zullen vergeten. Buiten dat er af en toe wat gewone verharde weg in de route lag, was het verder niks anders dan drassige, besneeuwde of ijzige paadjes. En dan ook nog eens van het begin tot het eind het al gememoreerde hoogte verschil. Telkens ging het maar omhoog, omlaag, omhoog, omlaag. Zeker niet zo’n klein beetje want zoals bij de Posbank het geval was. Daar eenmaal goed en wel boven op de top was het gelijk weer hop via een ander pad rechtsomkeer. En zeg maar aangekomen in het dal ging de route gelijk weer voor de 2x keer naar de top. Niet zo verwonderlijk, toen we nog niet zo lang onderweg waren, ik al zinspeelde dat we met een survivaltocht bezig waren. Met recht want het werd een zeer en zeer zware tocht en ondanks dat ik me aan het eind gesloopt voelde, zeker wel een heel mooie tocht.

9:00 – 17:20 uur       40 kilometer

Anton 

Tussen Rug en Rijntocht - Veenendaal, 40 km.
Terwijl het gemekker over onze goede vriend Zwarte Piet alleen nog maar toeneemt, wil ik me vandaag van binnenuit uitleven, de grenzen verleggen, uitkijken naar wat goed gaat, erkennen dat niemand perfect is, proberen niet te kritisch en tevreden te zijn om tenslotte te bouwen aan een droom.
Inschrijven is vandaag in de kantine van voetbalclub GVVV (een van de betere amateurclubs uit Nederland) en we starten om negen uur, samen met bijna 400 lotgenoten. Onder hen bevinden zich zowaar enige BS’ers, die we echter verder de hele dag niet meer terug zien.
Van de herfst en winter blues, veroorzaakt door een tekort aan licht, hebben we vandaag geen last, het is mooi open weer.
We zitten al snel in de natuur met een stukje Grebbelinie. Vervolgens huppelen we over kleine zandvlaktes en heideveldjes waarin de nodige klimpartijen opgenomen zijn. Als je boven op zo’n klim staat kun je zomaar het venster met uitzicht op de Betuwe en de Neder-Rijn openen. Ook in het Amerongse bos (tot 69 meter boven N.A.P.) is het een lust om te wandelen.
Toch gaat het nog even mis en loopt half AndelWandelt de verkeerde kant op. Hierdoor missen we de grote rust, maar zoals J.C. ooit zei; “elk nadeel heb zijn voordeel”.
Niet veel verder stuiten we onverwacht op een Italiaanse winkel waar twee giovani belle adorabili signore ons met een Italiaans kopje koffie gezelschap houden. Helemaal opgewarmd verlaten we het pand. Wel is mijn horloge spontaan een half uur voor gaan lopen.
Wat later komen we ook nog even in de uiterwaarden van de Neder-Rijn, maar al snel verlaten we die en komen we via de voormalige zandafgraving Kwintelooyen, met zijn diepe erosie dalen, prehistorische grafheuvels, wallen en beukenlanen uiteindelijk weer in de kantine van GVVV terecht, waar diverse beeldschermen een rechtstreeks verslag doen van Lienden (met trainer Hans Kraay jr.)- GVVV. De Veenendaalers scoren in de korte tijd dat we binnen zijn drie maal, zodat die middag in de kantine iedereen winnaar is.
Saluti.
Hans

Brand en Duinentocht - Giersbergen, 52 km.

Precies in het midden van november, als de bladeren het mooist kleuren gaan we vandaag, alsof er in Ael nog niet genoeg linden te zien zijn, naar het etablissement ‘de Drie Linden’ in Giersbergen.  En alsof we de laatste weken in Den Haag en Egmond aan Zee nog niet genoeg duinen gezien hebben lopen we vandaag bij, in en langs de Loonse en Drunense Duinen.
Wat bezielt een mens toch om nog in het morgenduister al wandelend eindeloze kilometers te verslinden om uiteindelijk in het pikkedonker te finishen.
We starten in ieder geval tegen half acht en gaan, tussen de Drunense duinen door, zuidwaarts in een oorverdovende stilte. We komen daarbij langs en in het, door ingesloten dekzandruggen, natuurgebied ‘De Brand’. Een nat en sinds kort aangepast gebied. Daardoor raken we snel van het padje af en er is geen medicinale bloedzuiger of kamsalamander te zien om naar het juiste pad te vragen. Toch komen we uiteindelijk het gebied uit. “In de brand, uit de brand” dus.
Bij Tilburg zoeken we het Wilhelminakanaal op en lopen langs de boorden van dit water, via Sluis 3 en Sluis 2 naar Dongen. Hier is (op de brug ‘De Oversteek’) ons keerpunt en via het plaatsje De Moer, de Roestelberg en langs een gillende en krijsende Efteling lopen we door de bossen weer richting Giersbergen.
Onder bladstille bomen rukt het duister nu snel op en uiteindelijk banen we ons zonder maanlicht of flonkerende sterren een weg door dit enge bos op zoek naar een bevrijdend biertje aan het eind daarvan. Gelukkig houden de uilen en de wolven zich gedeinsd.
Bij het etablissement aangekomen blijkt dit net dicht te zijn en rest ons niets anders dan naar thuis te gaan. Daar waar (gedempt) licht, warmte en een heerlijke maaltijd wacht.
Eind volgende week moeten we weer lopen in de omgeving van Veenendaal.
Bah, wat mooi, bah wat lekker toch allemaal.
Hans 


Met deze tocht, vanuit en naar Heiloo, deden we wat zijn naam al aangaf een drietal Egmonden aan: Egmond aan den Hoef, Egmond aan Zee (hier komen we zelfs 2x) en Egmond Binnen. Je zou het na afloop zelfs een saaie tocht kunnen noemen maar dat is dan wel positief bedoeld.

Vrij snel na de start kregen we te maken met grasdijken langs de Egmonder binnenvaart en de Hoevervaart. Wat nogal wat acrobatiek vergde bij een hele ris aan overstapjes en kipbruggetjes die we daarbij tegenkwamen. Het einde van de tocht liet een herhaling van zetten zien,  namelijk een grasdijk en ook weer langs de Egmonder binnenvaart. In tegenstelling van ’s morgens waren de overstapjes en bruggetjes deze keer minimaal, nu zelfs op één hand te tellen.

Maar de meeste tijd van de tocht brachten we door in het Noordhollands Duinreservaat, één van de grootste natuurgebieden in ons land. Het strekt zich uit vanaf de Tata Steel terreinen bij Wijk aan Zee tot de Schoorlse Duinen. Daarmee is het zo’n 20 kilometer lang en 2,5 km breed, met een oppervlakte van 5300 hectare. Het gedeelte aan duinen begon voor ons in Egmond aan Zee en eindigde pas in Egmond Binnen. Hier zat bij Bergen aan Zee nog wel even een ommetje over het strand bij in. Zo werden we dus uur na uur na uur, over smalle en dan weer over brede (zand)paadjes met ook nog eens ontzettend veel klimwerk er tussen, door het fascinerend duinen landschap geloodst.

Door de parkoersbouwers van www.ws78.nl was van te voren aangekondigd dat het een flinke pittige tocht zou worden. Nou, zeker niks te veel gezegd, gezien wat we onderweg allemaal moesten verstouwen. En al was het dan een saaie tocht, hij was o zo, o zo mooi!!!!!

8:50 – 17:10 uur     40 kilometer

Anton 

 De tocht van vandaag is er weer eentje van eigen fabricaat. We gaan voor deze Onkelsloottocht op pad vanuit ’s-Gravenmoer. Hé, denkt u wellicht, Onkelsloot wat is dat nou weer? De Onkelsloot staat te boek als de oostelijke tak van het riviertje Donge. Deze smalle, gekanaliseerde watergang vindt zijn oorsprong op het industriegebied Vossenberg in Tilburg. Hier liggen een aantal gegraven waterpartijen die met elkaar verbonden zijn. Vanuit één van die waterpartijen loopt een waterloop. Dat is de Onkelsloot die op zijn beurt weer vlak voor de Provincialeweg/Wilhelminalaan bij ’s-Gravenmoer in de Donge stroomt.

Voordat het zover is dat de Onkelsloot in beeld komt, hebben we al heel wat kilometers afgelegd. We gaan er zogezegd met een flinke omweg naar toe want op die manier heb ik de route zo uitgestippeld. Na ’s-Gravenmoer gaan we eerst naar ’s-Gravenmoerse Vaart, dan naar Waspik-Zuid en het buurtschap Nieuwe Vaart. Vervolgens ’s-Grevelduin-Capelle, Vrijhoeve-Capelle, Kaatsheuvel en De Moer. We zijn daarbij al heel wat aan dijkjes, o.a. langs de Donge, straten, polderwegen gras/zand/wegen/paden enzovoorts tegengekomen.
Naar De Moer en er erna doen we tot tweemaal toe het landgoed Huis Ter Heide aan. Via allerlei bospaden waarbij we ook langs een flink een aantal vennen lopen, komen we uiteindelijk weer in het open veld uit. Nu gaan we richting Dongen maar voor we daar zijn komen we onderweg al bij de Onkelsloot uit. Vanaf nu blijven we die ook volgen tot aan zijn eindpunt waar hij bij ’s-Gravenmoer in de Donge stroomt. Dat kunnen we grotendeels vlak er langs doen over een fiets/wandelpad.

Onderweg hebben we al een tweetal pitstops gehouden. Tot twee keer toe krijgen we een benzinestation in het vizier. De eerste keer zijn we bij de Texaco in Vrijhoeve-Capelle op de koffie geweest en de volgende bakskes laten zich goed smaken bij de Zebra-shop van BP in Kaatsheuvel.
Als we terug komen in ’s-Gravenmoer maken we voor we huiswaarts rijden nog even een derde pitstop bij eetcafé ’t Trefpunt. In het gezellige etablissement zijn we het er snel over eens dat deze eigen tocht zondermeer de moeite waard is geweest. Uiteindelijk is de afstand langer uitgepakt dan het eigenlijke plan. Gewoon even de weg kwijt door verkeerd af te slaan met als resultaat een omweg gemaakt. Vervolgens pakt de slimmigheid, door wat weilanden en akkers over te steken, om zo een stuk af te kunnen snijden, faliekant verkeerd uit. Sloten en bosschages zijn niet te nemen obstakels dus dat wordt gewoon rechtsomkeert.
Al met al hebben we met deze tocht weer een mooi stukje Brabant verkend en heel veel inspiratie opgedaan om nog wat tochten in deze streek uit te gaan stippelen.

7:10 – 17:05 uur    48 kilometer

Anton 

 Haagse parken en duinentocht - Voorburg, 40 km.

Net als we in de middag het Binnenhof in Den Haag doorlopen ontvangt premier Mark Rutte in de Stadhouderskamer van het Tweede Kamergebouw de drie beoogde vicepremiers van het nieuw te installeren kabinet. Pers en belangstellenden staan, onder toezicht van politie en bewaking, voor een nog dichte deur te wachten tot ze een ons wegen.
Zo niet wij, als wandelaars die op uitnodiging van WS’78 de Haagse parken en duinen doorkruisen laten we niet de monden maar de benen spreken.
Om negen uur zijn we op pad gegaan vanuit Voorburg en wandelen eerst door de vele, vele fraaie parken van Den Haag. Uiteindelijk komen we langs het Kurhaus bij de boulevard en de pier van Scheveningen. Via en langs het strand, met een uitgelaten zee, gaan we daarna de duinen in, waar smalle op en neer golvende en kronkelende paadjes de kuiten en knieën behoorlijk tergen.
Ook komen we door een flink en welgevormd bos met vervolgens wat veldjes los zand. Letterlijk en figuurlijk heb je eigenlijk geen idee waar je bent.  Dankzij de vele uitgezette pijlen komen we uiteindelijk over een schelpenpad op de Waalsdorpervlakte waar het nationaal monument met de Bourdonklok staat ( 4 mei, de nationale dodenherdenking).
Wat opvalt is dat er overal watertappunten van Dunea staan, met jawel…….. drinkwater uit onze eigen Andelse Maas.
Het laatste deel van de tocht lopen we, na Madurodam gepasseerd te zijn, door naar het centrum van Den Haag. We passeren ambassades, ministeries, het Vredespaleis, paleis Noordeinde en nog wat andere fraaie gebouwen. Ook is er, met veel vlagvertoon, een protestmars aan de gang. Ik zou vandaag niet weten waar tegen te protesteren, hoewel: als we op het Binnenhof zijn maakt de blauwe lucht plaats voor wat donkere wolken, waaruit later een beetje regen zal vallen. Gelukkig is het 9% btw tarief nog niet in werking, anders waren we nog nat geworden ook.
Bier uit plastic is een kleine tegenvaller, maar verder mag de vlag uit voor vandaag.

Hans  

De Maasheggen zijn een landschap en een keten natuurgebieden aan de Maas tussen de Noord-Brabantse plaats Vierlingsbeek en het Gelderse BatenburgKarakteristiek voor de Maasheggen is dat het landschap is verdeeld in een groot aantal kleine percelen die van elkaar zijn gescheiden door meidoorn- en sleedoornheggen. De meidoornstruiken worden half doorgezaagd en naar de zijkant geleid, zodat de struiken in elkaar groeien (dit wordt 'leggen' genoemd). Daar waar gezaagd is, groeien weer nieuwe takken zodat er een heel dichte heg ontstaat. Doordat de heggen zo dicht in elkaar gevlochten zijn, vormen ze een ondoordringbare afscheiding. Ze dienen vooral als perceelscheiding en veekering, maar helpen ook bij het buiten houden van roofdieren. Iedere keer als de uiterwaarden onder water lopen, helpen de heggen bij het opvangen van slib; als het water zich terugtrekt, blijft het slib achter waardoor de bodem in het gebied erg vruchtbaar is.

Een flink gedeelte van de dag krijgen we met de genoemde Maasheggen te maken want de eerste helft van de tocht speelt zich grotendeels af in de uiterwaarden tussen Cuijk en Boxmeer. Hoe de hele tocht gegaan is? Parkoersbouwer Hans Thoonen schrijft er als volgt over;

“Vanuit partycentrum De Bond lopen we naar en over het voormalige fabrieksterrein van Homburg. Dit grote vleeswarenbedrijf stond van 1949-1993 in Cuijk. Over een fietspad en een spoorwegovergang komen we bij de Maas. Hier staat een plaatstalen stier. De plaatstalen stier van kunstenaar Kees Timmer uit Rotterdam maakte deel uit van de Nederlandse inzending voor de wereldtentoonstelling "EXPO" te Brussel in 1958. Deze stier werd daarna door het gemeentebestuur van Cuijk voor 1500 gulden aangekocht. Ter gelegenheid van de opening van de nieuwe Provinciale weg Cuijk Oeffelt in november 1958 werd de Expo-stier onthuld. Door de uiter­waarden van de Maas lopen we naar Sint Agatha. Daar zien we het Kruisheren­klooster. Onderweg naar Oeffelt komen we langs diverse bunkers uit de Tweede Wereldoorlog. We passeren de voormalige spoorwegbrug van het Duits Lijntje. Dit was een spoorweg van Boxtel naar het Duitse Wesel. We komen bij de soeppost. De lange afstand gaat door het alom bekende en modderige Maasheggengebied naar Boxmeer. Door het centrum van Boxmeer en langs het gemeentehuis lopen we naar de horecarust. Deze rust is in hotel/café 't Vertrek. Door het Brestbos van Boxmeer gaan we naar Beugen. Daarbij lopen we over een nieuwe aangelegde middeleeuwse brug. Na deze koffiepost gaan we samen met de deelnemers aan de korte afstand naar het Portaal de Vilt. Tijdens de boomfeestdag in 2012 is samen met prinses Maxima een cirkel van bomen aangeplant door kinderen van alle basisscholen uit de omgeving. Over het tracé van de oude spoorlijn Boxtel-Wesel en een buitengebied wandelen we naar de fruitpost. Door het natuurgebied de Zevenhutten gaan we terug naar de startlocatie”.

Zondermeer een geweldige tocht beleefd, de eerste van wandelvereniging ws78.nl in alweer haar 40e serie en dat smaakt zeker naar meer.

9:00 -16:45    41 kilometer

 Anton


 De 10e alweer dus zeg maar dat het vandaag onze jubileumtocht wordt in en door een wel heel vertrouwd gebied. Eigenlijk niks nieuws onder de zon zou je denken. Nou het blijft toch nooit vervelen, want het is een tocht waarin toch veel zit. Als je alleen maar denkt aan "Ruimte voor de Rivier" waardoor er in de afgelopen jaren vooral in het Munnikenland zelf en in de Brakelse Benedenwaarden behoorlijk wat veranderd is.

En wat verandering betreft, daar doen we vandaan zelf ook aan mee. Nu niet als voorgaande jaren pas starten op de Wilhelminasluis. Vandaag dus geen fietstochtje maar gelijk te voet van huis af. Zo hebben we ook weer wat andere, voor ons zelfs nieuwe, onverharde stukken in de route opgenomen namelijk de Achterdijk en ’t Jan Willempad, beide in Poederoijen.

Natuurlijk leggen we op de Wilhelminasluis wel even bij sluismeester Hans aan. Nou het blijft niet bij even een bakske doen en een praatje maar het wordt al gauw een klein uurtje. De toon is gelijk gezet want onze tweede koffiestop bij Johan en Esther in Brakel wordt al ruim een uur.
En de laatste bij Brasserie De Buurman bij de Batterij onder Poederoijen zelfs nog langer, want er valt per slot van rekening zeker wat te vieren. Gedrieën, onze voorzitter Wiebe is inmiddels ook aangeschoven, toasten we hier op de Munnikenland Routes en alle andere wandeltochten van de afgelopen jaren en we hopen dat er nog vele mooie mogen volgen.

6:15 – 17:40 uur             40 kilometer

Anton 

Top