HOME
Info Wilhelminasluis
Dagelijks Nieuws
Foto's Vrachtschepen
Andere Scheepsfoto's
Bijzondere schepen
Schepen >100 jaar
Ansichtkaarten
Historie sluis
Oorlog in de Regio
Historie in de Regio
Andel Toen en Nu
Verhalen
Bodemvondsten
Leuke websites
Andel Wandelt
Vragen
Reacties
Contactformulier

 

Daar we vandaag niet al te ver moesten rijden, zijn we deze keer ook maar wat later van huis af vertrokken. Uiteindelijk toch nog vroeg genoeg want om even na zevenen konden we al aan de tocht beginnen. Wat straten en een heel lang fietspad brachten ons buiten Boxtel. Al snel doken we over zand- en graspaden het natuurgebied De Geelders in. Daarna kregen we tot Olland en vervolgens tot Sint Oedenrode met een regelmatige afwisseling van zandwegen en harde wegen te maken. In Sint Oedenrode hebben we de Markt opgezocht want bij de vorige tocht waren we hier geëindigd dus was dat voor nu ons keerpunt. Op het terras van restaurant De Gouden Leeuw hebben we eerst wel even een korte onderbreking ingelast. 

Na de koffie en thee begonnen we met het vervolg op; ‘ons lopen langs de Dommel’. En de Dommel kwam zeker veel in beeld. Zelfs in de eerste kilometer in Boxtel zijn we hem over een brug al gepasseerd. Zo ook in Sint Oedenrode, in de laatste kilometer tot op de Markt. Maar in tegenstelling tot de vorige twee tochten voert de route er nu wel een stuk minder vlak langs. Neemt niet weg dat het weer een hele mooie afwisselde tocht was. Op de route lagen een drietal kastelen. Voor we Sint- Oedenrode achter ons lieten waren dat meteen al Dommelrode en Van Henkenshage. Onder Olland kwamen we langs een punt waar alweer een zijrivier/waterloop/beek in de Dommel uitmondt. Voor vandaag was dat de Ollandse Waterloop. Na ons rustmoment dat in Liempde op het terras van café De Durpsherberg lag, moesten we even later naar de overzijde van de Dommel. Tot nu toe was dat bij alle tochten telkens over een brug(getje) gegaan maar deze keer niet. We moesten het doen met het zelf bedienbare Sint Janspontje. Natuurlijk ook niet verkeerd. Bij buurtschap Kasteren kregen we te maken met het Duits Lijntje (voormalige spoorlijn Boxtel-Wesel) Voor een tijdje liepen we zelfs over het oude spoor. Hierna zijn we ook gelijk terug in Boxtel en nadat we daar kasteel Stappelen (nr. drie van vandaag) passeerden, lag ons eindpunt al binnenschoot afstand. Om twintig over vier konden we er op het terras bij lunchroom Meneer van Dommelen weer 40 kilometer bij schrijven aan het totaal van de o zo mooie Dommeltochten. 

Anton 

Vanaf de top van het Belgische Kempens Plateau, tussen het Maas- en Scheldebekken, op 80 meter hoogte banen we ons in 7 etappes een weg langs de meanderende Dommel richting Den Bosch.
Voordat je iets kunt ontdekken, moet je op onderzoek uitgaan. En dat hebben we ook vandaag weer gedaan met onze 5eDommeltocht; 
‘Sint Oedenrode-Eindhoven-Sint Oedenrode’
Het is nog vroeg wanneer we, als mannetjes op leeftijd, in deze oude wijvenzomer van start gaan. Al snel echter worden we onderweg, door een vriendelijke vrouw met een “hey succes jongens” toegeroepen. We zien er blijkbaar toch niet zo oud uit. 
Als we het dorp uit zijn lopen we dwars door de Sonse Bossen naar Eindhoven. En net als vorige week met de auto raken we daar de weg kwijt. Echter levert een paar keer naar de weg vragen toch het gewenste resultaat op. 
Zo gaan we, na een bakkie gedaan te hebben, op weg voor de terugtocht. 
Direct op die terugweg komen we al door een Dommeltunneltje waar een 130 meter lang graffiti-werk te bewonderen is, in 2016 geopend door niemand minder dan John Cleese himself (silly walk this way).
Passeerden we op de heenweg het Wilhelminakanaal via de Houtens-brug, nu is dat de Hooydonk-brug. Daar waar vlakbij de Dommel zich onder dat kanaal door wurmt.
Het gaat voorspoedig en op paradijselijke paden langs de Dommel komen we langs Nederwetten en Son en Breugel.
Dan lopen we ons toch muurvast en banen we ons dwars door een metershoog maisveld een uitweg. Daar waar de mais al geschoren is laten we flinke stofwolken achter ons en lopen we  uiteindelijk langs hekwerken, schrikdraad en blaffende honden onze vrijheid tegemoet.
It’s a long way to Tipperary”, riep een man ons al op de heenreis toe. 
De man had een vooruitziende blik, want een lange tocht werd het, ruim 11 uur lang. Maar elk van de 48.000 meter was het waard.

Hans
 

Tussen de Nieuwe en Oude Maas, maar ook aan de boorden van deze rivieren, was waar we vandaag vertoefden. Vooraf had je zelfs de keuze van welke startplaats want de tocht werd wat al af te leiden was uit de naam door een tweetal wandelsportverenigingen georganiseerd; Sterker Door Strijd in Rotterdam en Marijke in Barendrecht. We kozen voor de laatste dus zijn we daar om acht uur vanaf het clubgebouw van BVV (de Barendrechtse Voetbal Vereniging) op pad gegaan, naar wat gaandeweg al ging blijken voor een hele mooie afwisselende tocht met veel groen en water. www.wandelsportmarijke.nl

Al vrij snel kwamen we in het Zuidelijk Randpark, een reeks kleine natuurgebieden gelegen in de geluidszone van A15. Dat was in dit geval eerst in het Kooibos en dan het Vaanbos. Vervolgens zijn we een tijdje in het Zuider Park geweest. Daarna zochten we de boorden van de Nieuwe Maas op en na Oud Charlois (historische kern van het Rotterdamse stadsdeel Charlois ) werd het voor ons weer even Zuiderpark. Daarna werden we door de natuurgebieden Molenstee, Clarabos, beide deel uitmakend van het Zuidelijk Randpark en Drechterweide gestuurd. Na een stukje door de polder, tussen Barendrecht en Rhoon, zochten we bij de Oude Maas het natuurgebied Carnisse Grienden op. Wat toen voor ons nog restte om aan te doen, op de mooie afwisselende 41 kilometer lange tocht tot aan de streep in het clubgebouw van BVV (half vijf kwamen we binnen), waren Carnisselande (een stadsdeel van de gemeente Barendrecht, gebouwd om de oude buurtschap Carnisse), en de kern van het oude Barendrecht (gevormd door het oude dorp rond de watertoren). 

Anton


Had even wat voeten in de aarde voor we uiteindelijk de auto op de beoogde parkeerplaats bij de Kanaaldijk-Zuid in Eindhoven achter ons konden laten. Maar dat gezoek mocht de pret niet drukken en zo gingen we goed kwart over acht op pad. Via het Stadspark, het Ton Smitspark en het Sportpark de Genneper Parken lieten we Eindhoven achter ons. We dwaalden vervolgens wat door Aalst en daarna doken we over zandwegen en zandpaden het groen in tot in Valkenswaard toe. Waar we hier vorige week geëindigd zijn lag ons keerpunt. Na een korte zit met wat koffie en thee bij Café de Bel aan de Markt vingen we aan met het vervolg op; ‘ons lopen langs de Dommel’. En dat was vandaag zeker weer de moeite waard. Als we in Dommelen en nog maar net 2 kilometer onderweg zijn, stonden we hier bij de Dommelse Watermolen al oog in oog met de Dommel. En die zijn we eigenlijk tot aan onze volgende rustgelegenheid bij café, zalencentrum en camping De Volmolen, gelegen tegenover de gelijknamige watermolen De Volmolen niet meer uit het oog verloren. We liepen er dan weer heel veel tijd vlak langs. Ook de Keersop, liet zich gelden want we kregen er ook een paar keer mee te maken. We passeerden zelfs het punt waar deze zijrivier in de Dommel stroomde. Na ons rustmoment bleef het beeld het zelfde; ‘Dommel niet meer uit het oog verliezen’. We bleven er vlakbij, zelfs onder knooppunt De Hogt door konden we de Dommel nog steeds aanraken. En dat ging zo maar door in een lange groengordel, inclusief het aantal opeenvolgende plantsoenen. Te beginnen met het Dommelplantsoen waarin te midden van een broekbos de samenvloeiing van de Dommel en de Tongelreep ligt. Daarna kwamen het Lex en Edo Hornemann- en het Anne Frankplantsoen. Over Pad Mariënhage met zijn monumentale bomen bereikten we om half zes ons eindpunt van de geweldige 41 kilometer lange Dommeltocht, op het overdekte terras van café Dommel 18.

Anton

3eeDommeltocht vanuit Valkenswaard op 6 september 2018, 43 km.

Vanaf de top van het Belgische Kempens Plateau, tussen het Maas- en Scheldebekken, op 80 meter hoogte banen we ons in 7 etappes een weg langs de meanderende Dommel richting Den Bosch.
Vandaag de derde dag. Waren de eerste twee nog op Belgisch grondgebied, vandaag is het een Nederlandse-Belgische combinatie.
Tegen 7 uur gaan we vanuit Valkenswaard op pad in een grijze wereld en lopen lange en mooie stukken de einder in. Bij de Sint-Benedictusabdij, beter bekend als de 'Achelse Kluis, gaan we de grens over. We komen zonder problemen op ons keerpunt in Neerpelt uit, waar we de vorige keer geëindigd zijn. Bij het hoger gelegen Kanaal Bocholt-Herentals (ook wel Kempisch Kanaal of Maas-Scheldekanaal genoemd) stroomt de Dommel onder het kanaal door en is toch een bijzonder gezicht. Even verder is een kano-opstapplaats, vanwaar je 15 kilometer lang met de stroom mee over de Dommel in Valkenswaard kunt varen. Een aantrekkelijk uitje voor misschien een andere keer.
We vorderen gestaag en komen, bij opklarend weer, in het land van de zeven (gestoffeerde) overstapjes. Op een hoogte van 27 meter lopen we echter vast, de Dommel is buiten haar oevers getreden en dat nog wel in deze zomer. Lieslaarzen of een waadpak zijn niet voorradig in onze rugtas, dus moeten we een omtrekkende beweging maken. 
Omdat de duim van je rechterhand links zit en bij je linkerhand weer rechts gebeurt het soms dat we de verkeerde richting op lopen. Zo ging het ook vandaag een keer en wel in het gebied van de Malpiebergsche Heide. Na een paar kilometers keren we terug en vinden weer de juiste weg naar Valkenswaard, waar we rond half vijf en verder zonder hindernissen bij ons eindpunt, het etablissement ‘De Bel’ aankomen. 
Een aardige terras-stewardess, die zomaar de tweelingzus van Doutzen Kroes zou kunnen zijn, raad ons een Gouden Carolus van de tap aan.
En wie zijn wij om dat te weigeren.
Hans

Tot aan vandaag hebben we er nog maar eentje gedaan van zo dicht langs de Dommel. Zeg maar van het gebied waar de Dommel ontspringt (in de moerassen van de Donderslagse Heide op het hoogste punt van het Kempische Plateau, in het landbouwgebied Siberië, in het gehucht Wauberg onder het Belgische Peer) tot aan het punt in Den Bosch waar de Dommel in de Dieze stroomt. Hoogste tijd om er een vervolg aan te gaan geven want die ene is al weer voor twee jaar terug, begin augustus. In totaal zijn het zeven etappes en de zes nog te gaan willen we nu in de komende weken achter elkaar gaan lopen (informatie: www.dommelroutes.nl)

Zo was voor vandaag het gebied tussen Neerpelt en Peer het decor voor onze 2Dommeltocht. Net als bij de eerste liepen we eerst een zelf uitgestippeld aanloopstuk voordat we aan de originele route zijn begonnen. En dat blijven we de volgende etappes ook telkens doen. Op die manier maken we er iedere keer een “rondje” van en hebben we tevens wat meer wandelmeters af te leggen. Zo zijn we dus eerst van Neerpelt via Herent en Klein-Brogel naar Peer gelopen. Dat was voor het over grote deel over de verharde weg maar ook nog wat onverhard, zandwegen in een bos en akkergebied.
In Peer hebben we vervolgens het originele gedeelte opgepakt waar we bij de eerste tocht geëindigd waren. Al snel duikt de Dommel op en tot in Neerpelt is dat natuurlijk zo gebleven. Soms zien we hem even maar regelmatig liep je er behoorlijk lange stukken langs. En dat was zeer fraai zoals in het begin in het natuurgebied Mullemer Bemden, even buiten Peer.
Vervolgens de gedeelten in het natuurgebied de Dommelvallei, dat zich bevindt ter hoogte van de samenloop van de Dommel en de Bolisserbeek, is één van de vele zijbeken van de Dommel. Onderweg kwamen we een vijftal watermolens tegen. Allemaal buiten bedrijf, het zij nu als woning in gebruik of als café. Bij de laatste “De Wedelse Molen”, was het even goed toeven naast de draaiende molenwielen.
Ondanks enkele natte buitjes, zeg een paar keer wat gespetter smaakte de tocht van vandaag ontzettend goed. We zien al weer uit naar de volgende. 7:25 – 16:15 uur  38 kilometer.

Anton

7Leientocht vanuit Werkhoven op 25 augustus 2018, 43 km.

Afgelopen week drong het zich, vanuit de schoenenkast, meedogenloos aan mij op nadat ik net onder de parasol vanuit mijn twee zonnestoelen wakker geworden was.
“Pak me, pak ons” schreeuwden de wandelschoenenschoenen vanuit die kast. Ik voldeed gretig aan de opdracht.

Een paar dagen later zijn we op weg naar Werkhoven in Utrecht met als bestemming de pastorie van ‘Onze Lieve Vrouw ten Hemelopneming’ kerk gebouwd in 1908.
Wij melden ons als eerste in de gedateerde pastorie die niet meer als zodanig in gebruik is. Met paneeldeuren en vele leidingen nog op de tegels geschroefd waan je je hier in de tijd van Swiebertje. We krijgen koffie en de gezelligheid viert hoogtij in de hoge kamers en gangen.
Uiteindelijk vertrekken we tegen half acht en jawel, buiten regent het zacht.
We zitten direct al midden in de natuur die zich alweer in de viagrastand bevindt. Na een nacht regen hoor je het gras groeien en de bomen zacht neuriën van genot. Het stof is verdwenen en het ruikt er geweldig lekker.
Na een uurtje is het droog en meldt de zon zich. We lopen op de Utrechtse heuvelrug onder de bomen, over klompenpaden en ook nog eens langs de Kromme Rijn. Ook komen we langs bijzondere plaatsen zoals ‘Buitenplaats Moersbergen’, een ommuurd voormalig kloostercomplex uit 1743. Ook passeren we de historische moestuin van Bartimeús.Aan de lommerrijke Langbroekwetering zien we kasteel Sterkenburg liggen. Halverwege de dag horen we in de verte mitrailleurgeknal en boven ons is het ook niet stil. Regen en onweer dienen zich aan. Het geknal blijkt van een soort open dag vanaf de ‘Van Braam Houckgeest’ kazerne te komen waar twee kamelen de wacht houden. 
Het onweer drijft gelukkig over en aan het einde van de tocht passeren we ook nog de ruim 43 hoge en witte Doornse watertoren. Dwars door boomgaarden komen we goed half vijf uiteindelijk bij de finish uit waar twee biertjes de wacht houden.

Hans

Wat tijd terug gelezen dat Samen Op Pad (SOP) de Tiengemetentocht (2eeditie) op de rol had staan. Zelf zijn we samen al keer eerder op dit eiland wezen wandelen, 8 jaar geleden en dat was ook in augustus. Toen tegen elkaar gezegd om er over een vijftal jaren weer eens naar toe te gaan. Het was er nog steeds niet van gekomen dus nu diende zich een uitgelezen kans aan om vandaag met de groepswandeling van SOP naar het eiland Tiengemeten mee te gaan doen.
De vlieger van samen uit en samen thuis ging vandaag voor de groep eens niet op. Bij het inschepen op veerpont Sint Antonius, om weer naar de vaste wal terug te gaan, werd door de bemanning heel strikt geteld zodat het maximaal aantal personen niet werd overschreden. Of dat bij de heenvaart ook gebeurd is dat weet ik niet.
Moet er wel bij zegen dat de veerpont wel van voor tot achter helemaal vol personen stond. Of het nu aan de auto en de tractor gelegen heeft die gelijk met ons naar de wal werden overgezet, zou natuurlijk kunnen dat daarom de teller werd gehanteerd. In ieder geval viel de groep in tweeën want een klein deel moest wachten totdat de veerpont weer heen en weer was geweest. Al met al was het een hele mooie wandeldag en we hebben volop genoten van het eiland Tiengemeten. In deze tijd van het jaar een prachtig eiland met zijn gele gloed door de rijk bloeiende Guldenroede.
28 kilometer 10:00 – 16:30 uur.

Anton

Top