HOME
Info Wilhelminasluis
Dagelijks Nieuws
Foto's Vrachtschepen
Andere Scheepsfoto's
Bijzondere schepen
Schepen >100 jaar
Ansichtkaarten
Historie sluis
Oorlog in de Regio
Historie in de Regio
Andel Toen en Nu
Verhalen
Bodemvondsten
Leuke websites
Andel Wandelt
Vragen
Reacties
Contactformulier

Vanaf de top van het Belgische Kempens Plateau, tussen het Maas- en Scheldebekken, op 80 meter hoogte banen we ons in 7 etappes een weg langs de meanderende Dommel richting Den Bosch.

Net voor half acht gaan we op pad en zijn we de eerste uren getuige van een wedstrijdje ‘wie is de sterkste’ tussen de zon en de grondmist. Met de zon, die alsmaar hoger stijgt en de bomen in de schijnwerpers zet, als uiteindelijke winnaar.
Tot Boxtel is het al een feest om te wandelen, de Essche Stroom wordt aangedaan en bij ‘Meneer van Dommelen’ gaan we op de koffie.
Op de terugweg gaat het langs de Dommel wandelen niet echt snel, maar erg is dat niet. Schildpadden kunnen nu eenmaal meer zien en over de weg vertellen dan hazen. 
Traditiegetrouw lopen we weer eens fout en we krijgen, als beloning, daarvoor een aantal extra kilometers cadeau.
Uiteindelijk komen we bij het natuurgebied Bossche Broek uit. Het gebied is hier dan ook behoorlijk lager en de Dommel wordt dan ook bedijkt.
Met het zelfbedieningspontje “Moerasdraak” komen we in de grote stad terecht.
Met als einddoel de monding van de Dommel, daar waar ze de Zuid- Willemsvaart kust en in de Dieze overgaat richting de Maas. 
Hoe symbolisch is het als we, na de evaluatie, vanaf het oudste café in Den Bosch nog een paar kilometers terug naar de auto lopen. De zon gaat als een vuurrode bal bij de Moerputten onder. Einde van ons mooie Dommel verhaal.
De totale lengte van de Dommelwandelingen was 146,5 km, terwijl de Dommel zelf 120 km. lang is waarvan 35 in België. Totaal hebben we, incl. de aanloop, 291 kilometers gelopen.
De Dommel is vol, het glas is leeg. Het waren zeven fantastische dagen.

Hans

Vandaag werden we meegenomen naar een tijd, die reeds lang vervlogen is, de vroege middeleeuwen. Een tijd met voortdurende oorlogen en conflicten tussen de Bisschoppen van Utrecht en de Graven van Holland. Om het eigen land te kunnen verdedigen, verkregen de grensdorpen stadsrechten en werden deze steden van muren en grachten voorzien. Tevens werden vele nieuwe kastelen gebouwd, die als steunpunten konden dienen. Zodoende verschenen er grenssteden zoals Geyne, IJsselstein, Montfoort, Oudewater, Hagestein en Vianen. 

Een tweetal van die grenssteden, IJsselstein en Vianen doen we vandaag in het verloop van de tocht ook uitgebreid aan. Maar voor het zover is zoeken we na de start vanuit ’t Veerhuis in Nieuwegein allereerst de Lek op en vervolgens dwalen we wat door Vreeswijk (voormalig dorp, nu een wijk van Nieuwegein).
Uiteraard valt het aantal sluizen dat Vreeswijk rijk is niet te missen. Na de laatste, de Beatrixsluizen waar de uitbreiding van een 3ekolk al flink vordert, houden we het Amsterdam Rijnkanaal voor een tijdje gezelschap. Tussendoor steken we bij de Plofsluis het Lekkanaal over en even later bereiken we bij het Merwedekanaal Jutphaas (oud dorp en nu onderdeel van een Nieuwegeinse wijk).
In de route krijgen we hier met wat parken te maken. Vervolgens komen we bij het recreatiegebied Nedereindse Plas uit waar we de Nedereindse Berg (voormalige vuilnisbelt) opgestuurd worden. Zeker de moeite waard gezien het zeer fraaie uitzicht. Weer terug op de begane grond doemt meteen IJsselstein al op waar we dan ook weer kriskras door heen dwalen.
Na ons rustmoment bij voetbalvereniging IJsselstein scheren we langs de hoogste toren van Nederland, de Gerbrandytoren of de zendmast van Lopik (uit 1961 en 372 meter hoog). Voor een tijdje moeten we dan het jaagpad langs de rivier de Hollandse IJssel gaan volgen en na het IJsselbos idem dito met de Kromme Rijn.
We duiken ook nog even de uitwaarden in voordat we een echte grensrivier - de Lek - via de verkeersbrug Jan Blanken over gaan steken. In het Hollandse deel van de grenssteden krijgen we op de route naar Vianen eerst te maken met recreatieplas/gebied De Put (of ook wel: de Grindput of plas Middelwaard) en het natuurgebied Viaanse Bos.
Natuurlijk wordt het in de oude stad Vianen weer even rondwalen. Dan volgt er opnieuw een oversteek van de Lek en nu dus weer terug naar het Utrechtse. In dit geval doen we dat met het voet-fietsveer Vrevia van Vianen naar Nieuwegein. Nog maar net voet aan de wal of we lopen ’t Veerhuis al binnen en zit de tocht erop.
Een tocht die ons veel gebracht heeft, mooi, afwisselend en ontzettend veel te zien. 40 kilometer 9:00 – 17:15 uur.

Anton

11eMunnikenlandroute 35 km.
Het motorschip “De tijd zal ‘t leren” vaart ons vanaf de sluis voorbij als we op deze mooie donderdagmorgen net de weg langs de Afgedamde Maas in het Munnikenland opgelopen zijn.
Op 4 oktober 2008 is het allemaal begonnen, met die eerste wandeltocht van AndelWandelt. Toen als zomaar een eenmalig wandeltochtje naar aanleiding van een artikel op de site van de Wilhelminasluis.
Nu exact 10 jaar later zijn we met AndelWandelt toe aan de 11eMunnikenlandroute. Tien jaar lang met een totaal van 14.455 gelopen kilometers, verdeelt over 372 tochten.
Eerder zijn we vanmorgen in het wachtgebouw op de sluis al welkom geheten door de voorzitter, die voor dit heugelijk feit speciaal vroeg uit zijn bed gekomen is. We hebben koffie/thee gedronken en nog wat herinneringen opgehaald. 
Tenslotte, na een klein uurtje gezelligheid zijn we vertrokken, uitgezwaaid door een paar enthousiaste fans. Als rode draad in deze tocht de laagdrempelige en ingezakte Waal. Nog niet eerder kwamen we de waterstand wandelend zo laag tegen. Met een waterstand van 683 en een afvoer van 844 m³per sec. bij Lobith kunnen we nu nog meer de waterlijn aanhouden. Een smalle vaargeul met een minst gepeilde diepgang van maar 2 meter zorgt voor een mooi schouwspel van de vele half geladen schepen op die Waal. Wanneer het peil weer op normale hoogte zal staan en de zesbaks duwvaart weer toegestaan zal worden? De tijd zal ’t leren.
Later aangekomen in Brakel krijgen we nog een uitgebreide en feestelijke koffie/thee stop aangeboden met zelfgebakken appeltaart.
We laten ons daarna het Brakelse bos insturen en zoeken even verder bij het voetbalveld van Brakel (afgelopen zaterdag Brakel-Zuilichem 2-1!!) de Waal weer op, tot aan Zuilichem toe. Daarna nog Poederoijen, waar Brasserie De Buurman ons nog even binnen roept. 
Aanstaande zaterdag beginnen de WS’78 wandeltochten weer, waar we voor de 56e keer acte de présence hopen te geven.
Op naar de honderd? De tijd zal ’t leren.
Hans











           

 

Top